अधोलिखितं गद्यांशं पठित्वा तदाधारित प्रश्नानां विकल्पात्मकोत्तरेभ्यः उचिततमम् उत्तरं चित्वा लिखत । कश्चिद् गोमायुः नाम शृगालः क्षुत्क्षामकण्ठ इतस्ततः आहारक्रियार्थं परिभ्रमन् वने सैन्यद्वयसङ्ग्रामभूमिम् अपश्यत् । तस्यां च दुन्दुभेः पतितस्य वायुवशाद् वल्लीशाखाग्रैर्हन्य मानस्य शब्दम् अशृणोत् । अथ क्षुभितहृदयः चिन्तयामास – अहो, विनष्टोऽस्मि तद्यावन्नास्य प्रोच्चारितशब्दस्य दृष्टिगोचरं गच्छामि तावदन्यतो व्रजामि । अथवा नैतद्युज्यते सहसैव । तत् तावज्जानामि कस्थायं शब्दः । इत्थं धैर्यमालष्य विमर्शयन यावन्मन्दं-मन्दं गच्छति तावद दुन्दुभिम् अपश्यत् । स च तं परिज्ञाय समीपं गत्वा स्वयमेव कौतुकादताडयत् । भूयश्च हर्षादचिन्तयत् – अहो ! चिरादेतदस्माकं महद् भोजन-मायतिम् । तन्नूनं प्रभूतमांसमेदाऽसृग्भिः परिपूरितं भविष्यति । ततः परुषचर्मावगुष्ठितं तत्कथमपि विदार्य एकदेशे छिद्रं कृत्वा संहृष्टमना मध्ये प्रविष्टः । परं चर्मविदारणतो दंष्ट्राभङ्गः समजनि । अथ निराशीभूतः तद् दारुशेषमवलोक्य श्लोकमेन‍मपठत् – पूर्वमेव मया ज्ञात पूर्णमेतद्धि मेदसा अनुप्रविश्य विज्ञातं यावच्चर्मच दारु च । शृगालः वने परिभ्रमन् किं अपश्यत् ?