अधोलिखितं गद्यांशं पठित्वा तदाधारित प्रश्नानां विकल्पात्मकोत्तरेभ्यः उचिततमम् उत्तरं चित्वा लिखत। अस्ति कस्मिश्चिज्जलाशये कम्बुग्रीवो नाम कच्छपः । तस्य च सङ्कटविकटनाम्नी मित्रे हंसजातीये परमस्नेह कोटिमाश्रिते, नित्यमेव सरस्तीरमासाद्य तेन सहानेकदेवर्षि महर्षीणां कथाः कृत्वास्तमनवेलायां स्वनीडसंश्रयं कुरुतः । अथ गच्छता कालेन अनावृष्टिवशात् सरः शनैः शनैः शोषमगमत् । ततः तद्दुःखदुखितौ तावूचतुः - "भो मित्र! जम्बालशेषमेतत्सरः सञ्जातं, तत्कथं भवान् भविष्यतीति व्याकुलत्वं नो हृदि वर्तते ।" तच्छ्रुत्वा कम्बुग्रीव आह - भो साम्प्रतं नास्त्यस्माकं जीवितव्यं जलाभावात् । तथाप्युपायः चिन्त्यतामिति । तदानीयतां काचिद् दृढ़रज्जुलर्लघु - काष्ठं वा । अन्विष्यतां च प्रभूतजलसनाथं सरः, येन मया मध्यप्रदेेशे दन्तैर्गृहीते सति युवां कोटि भागयोस्तत्काष्ठं मया सहितं संगृह्य तत्खरो नयथः । तौ ऊचतुः – भो मित्र! एवं करिष्यावः । परं भवता मौनव्रतेन स्थातव्यम्, नो चेत् तव काष्ठात् पातो भविष्यति । तथानुष्ठिते, गच्छता, कम्बुग्रीवेणाधोभागे व्यवस्थितं किञ्चित् पुरमालोकितम् । तत्र ये पौरास्ते तथा नीयमानं विलोक्य सविस्मयमिदम् ऊचुः - अहो चक्राकारं किमपि पक्षिभ्यां नीयते, पश्यत ! पश्यत! अथ तेषां कोलाहलमाकर्ण्य कम्बुग्रीव आह - भोः किमेष कोलाहलः ? इति वक्तुमना अर्द्धोक्त एव पतितः पौरैः खण्डशः कृतश्च । ‘ऊचुः’ इति क्रियापदस्य धातुनिर्देशं कुरुत।